Aan het werk

Week 3 van de inburgering is alweer in gegaan. Vadertje tijd gaat als een razende voorbij. Met een volle auto richting de zus van Paul in het oosten des lands. We hebben geen vaste woonplek en de boot 'moet' leeg. We hebben al aardig opgeruimd in de boot. De waterlijn komt steeds hoger te liggen.
Dan weer richting het westen om 3 dagen te werken. Dat hoort ook weer bij inburgeren. Een vriend van ons heeft een klus.... Hij verkoopt ventilatortjes voor op de centrale verwarming. Om de warme lucht te circuleren, zodat je minder energie verbruikt. Deze 'apparaatjes' moeten in elkaar gezet worden. Mooi klusje om weer een beetje aan een werkend leven te wennen. Niet dat we de laatste 8 jaar niet hebben gewerkt. We hebben zelfs heel hard gewerkt. Maar het voelt toch anders!

Ondertussen maken we plannen om richting Frankrijk te gaan. Al de keren dat we bij Tom en Marieke op hun prachtige plekje Labrot zijn geweest was het al herfst. We willen eens een kijkje nemen in de zomer. Zou het een plek (land) zijn waar wij onze draai zouden kunnen vinden, kunnen aarden? Bij Tom in de buurt?
Ik zit al maanden lang 'huisjes-sites' te checken.

Omdat we bijna 10 jaar lang in ons pensioengat in de rondte hebben gevaren moeten we echt nog flink veel jaren werken. We denken al jaren aan een bed & breakfast. Maar de huizenprijzen in Nederland zijn zo enorm uit de pan gerezen...

We hebben een goed voorbeeld aan Tom. In een paar jaar is zijn Labrot uitgegroeid tot een waar paradijs. Hoe mooi zou het zijn als we in de buurt van hem kunnen wonen? Elkaar kunnen helpen. Op elkaars 'toko' kunnen passen, mocht dat nodig zijn.

Een voordeel van Gites verhuren in plaats van een b&b runnen is dat je aparte gebouwtjes hebt. De mensen zitten niet bij je in huis. Dus er is letterlijk wat afstand.
Dus op zoek naar een oud boerderijtje of zo met bijgebouwen.

Enfin... Het gaat vanzelf uit kristalliseren wat het gaat worden voor ons.....
Ondertussen genieten we met volle teugen van Nederland. Fietsen, wandelen en vrienden zien. Misschien ligt er een toekomst in Nederland voor ons in het verschiet...... Alle opties staan open! Laten we maar langzaam gaan voelen waar we weer gaan wortelen!

We leven weer met een agenda

Waar we op de Full Circle een agenda-loos leven leiden, hebben we hier (samen) weer een agenda. Op de Full Circle hoefden we alleen de data in de gaten te houden wanneer er gasten aan boord kwamen. Andere afspraken (met andere zeilers) maakte je vaak op de dag zelf. Geen agenda’s tevoorschijn halen en ver in de toekomst iets plannen omdat dat de eerste gemeenschappelijke mogelijkheid is. Het leven is overzichtelijk, eenvoudig en relaxt.

 

Onze eerste weken hebben we best veel afspraken. Vrienden van ons (Sjaak en Anja) gaan verhuizen en aangezien daar nog wat opgeslagen spullen van ons staan moeten we hiervoor andere plekjes zoeken. Ook doen ze veel spullen weg. Wij mogen spullen waar we in de toekomst wat aan denken te hebben meenemen. Nóg meer spullen om weer op te slaan.

 

Ook de boot moeten we leeghalen. Regelmatig sjezen we met een auto vol spullen over de Nederlandse wegen. Er zijn nog wat plekjes op de zolders bij Paul zijn broer en zus waar we iets kunnen parkeren. Marco een connectie via de Zeezeilers van Marken biedt ook ruimte aan. Hoera..... we kunnen onze spullen kwijt totdat uit gaat kristalliseren waar we gaan neerstrijken en wat we gaan doen. Tot dan leven we als nomaden. Hier een paar nachtjes, daar een paar nachtjes. Net als de keren dat we op vakantie waren in Nederland. Zo voelt het nu ook.....

 

We plannen onze weg door Nederland heen. Ondertussen zien we familie & vrienden. Zondag (gister) kwam er een kijker voor de boot. Dus een paar dagen naar Makkum om flink te poetsen en nog meer leeg te ruimen. Daar komen mijn ‘vliegvriendinnen’ Josepha en Christine voor een gezellige middag. Op zaterdag halen Rita en Steef ons op om naar Stavoren te gaan om naar het Skûtsjesilen te gaan kijken. Voor mij de eerste keer! Wat een bijzonder evenement.

 

Allemaal heel erg gezellig. Maar zonder agenda had ik het allemaal niet kunnen onthouden!   

En....... ondertussen een beetje geland?

Een week na onze geweldige aankomst in Harlingen. Ik zit net de foto’s weer te bekijken en geniet nog een beetje na! Wat een overweldigend weerzien met Familie & Vrienden. We zijn alweer een week verder. Een week waarin alweer veel is gebeurd. Zeker voor ons die niet gewend meer zijn aan het snelle & hectische leven.

Zondag

Zondag nog even nagenieten van de aankomst. Dochter Marieke met vriend Michel ligt met hun bootje ‘de Traballo’ naast hun grote zus ‘de Full Circle’. Zij komen gezellig ontbijten. Later op de dag gaat de zij ‘de grote oversteek naar Terschelling te maken’. Paul kijkt mee naar het weer en de route.  We zitten rond springtij en het water is zo hoog dat de keersluis een paar uur dicht gaat. In de tussentijd doen we een bakkie bij Peter en Ria op hun mooie boot de Helena. Zij hebben een vakantie richting Scandinavie een paar daagjes vertraagd om de Full Circle te zien binnenkomen.

Sjaak en Anja hebben overnacht in Anna Caspari. Zij schuiven aan voor een gezellige lunch op de Full Circle (met Champagne). Daarna zwaaien we Marieke en Michel uit. De boot van Hans en Carool (de Panache) ligt ook in de Zuiderhaven. Ook daar stappen we aan boord voor een lekker drankje. We hebben aardig wat te doen zo’n eerste dag. Als we naar bed willen gaan horen we “Full Circle”.... het blijkt Ida, zij heeft het logo van de Full Circle ontworpen en zag terwijl ze een wandeling maakte de Full Circle liggen. Dan heb je best wat bij te kletsen....

Maandag

AutoHans zoals we Hans van Carool noemen heeft ons geholpen met een auto zoeken. Want waar ben je zonder vervoer? We stappen in de trein en maken gelijk al ons eerste inburgeringsfoutje. We dachten in te checken in de trein... FOUT... dat moet je op het perron doen. En ja... je raad het al...controle!! Gelukkig treffen we een aardige conducteur die ons verhaal geloofd en bovendien kan zien dat we lang geleden onze OV chip hebben gebruikt. Dus gelukkig niet 2x een boete van 50 Euro!

De auto die we op het oog hadden blijkt een prima karretje te zijn. Een aardige Friese Autoverkoper maakt alles in orde. Wij regelen zelf de verzekering online en we rijden een uurtje later weg in onze ‘nieuwe’bolide met trekhaak!

Dinsdag

Weer een emotionele dag. De Full Circle ‘moet’ de verkoop in! We leggen haar in de haven ‘De Prins van Oranje’ in Makkum. Paul heeft ondertussen zijn racefiets opgehaald bij broer Hans. Met de auto en in de fiets achterin naar Makkum en op het fietsje terug naar Harlingen. Zo hebben we de auto alvast in Makkum!

Ja, dit wordt misschien wel ons laatste tochtje met de Full Circle. Over de boontjes door de sluis bij Kornwerderzand naar Makkum. Het is bloedheet en knetterdruk op het water. Er liggen al heel wat boten te wachten voor de sluis. We hoeven maar 1 schutting te wachten.

Het blijkt dat we geluk hebben. De brug over de Afsluitdijk gaat niet meer open. Door de warmte zet deze zo uit dat ie niet meer open kan!

De haven in Makkum is niet al te diep. Om de Full Circle op haar plekkie te krijgen moet Paul behoorlijk gas geven om haar door de blub te krijgen! Maar het is een prima plekje. Nu maar hopen op een koper voor ons zeilende huisje.

De rest van de week...

We boffen dat het vakantietijd is. Een huis hebben we niet. En vastomlijnde plannen ook niet! Manon & Frank zijn met vakantie en we mogen in hun huis in Vinkeveen logeren! Heerlijk! Al moeten we wel wennen aan de afstanden die we in huis afleggen!! Wat een verschil met ons huisje van 15 meter! Net als wanneer we met vakantie waren plannen we de afspraken in de buurt. Maar we hoeven niet zoveel te plannen. We zijn terug en hebben de tijd! Paul is helemaal blij om weer te fietsen. Ik ga met de auto en hij fietst naar de volgende bestemming/afspraak. En ’s Avonds gooien we de fiets gewoon achterin de bolide en rijden terug naar ons tijdelijke adres in Vinkeveen.

Het blijft maar knetterwarm. Er worden in Nederland hitterecords gebroken. Over de 40 graden! Nou zijn we aardig wat gewend maar het is best benauwd. Maar het is wel lekker terug komen. Beter dan in de herfst met vallende blaadjes en regen!

Vanavond gaan we naar Klein Orkest in het Zuiderpark theater. Dat was het enige (eerste) wat we in de agenda hadden staan bij aankomst!

 Uitslingeren & Inburgeren

We zijn terug in Harlingen. Na 8 jaar. Op het log staan 58.559 nautische zeemijlen. Voldoende voor een rondje rond de wereld. FULL CIRCLE.

De laatste etappe ging van Terschelling over de Waddenzee naar Harlingen. Met de stroom mee. Tussen de banken door. Slenk, West Meep, Blauwe Slenk, Pollendam, vertrouwd terrein. Het waait flink en er moeten wel 2 reven in het zeil. We hebben een volle boot. Hans vaart mee, Erik en Eric, Marijke, Jim en Carla. Vlak voor de haven strijken we de zeilen. Snel nog even de vlaggetjes omhoog.

Vlaggetjes van de tientallen landen waar we voor korte of lange tijd te gast zijn geweest. Gastenvlaggetjes. Op de kade bij de keersluis staan veel mensen. Er wordt getoeterd en geroepen. Nog even aanmelden bij de havendienst. “ Havendienst Harlingen, zeiljacht Full Circle is terug na 8 jaar”. “Full Circle, welkom terug, u kunt door naar de Noorderhaven”.

En terwijl het zonnetje doorbreekt varen we langzaam naar binnen en zien we familie en veel vrienden staan. Het is geweldig. Wat een ontvangst.

Voor het Noorderke in de Noorderhaven is een plekje voor ons vrijgehouden. Hee, wat doet dat kleine blauwe bootje daar nou? Het is de boot van dochter Marieke en haar vriend Michel. Speciaal naar Harlingen gevaren om ons op te wachten. Wat leuk!

Marco bekommert zich om het goed afmeren van de boot. Wij kunnen de kade op en iedereen begroeten. Wat geweldig zo’n ontvangst, Velen kennen elkaar. Vrijwel iedereen is ook één of meerdere keren aan boord geweest. Heeft een stukje meegevaren van onze reis. Onze reis?

En nu? Ja, dat is de meest gestelde vraag van de afgelopen tijd. Weg gaan is een heel gedoe. Met het verkopen van je huis, opzeggen van werk, loslaten van vrijwel alles, afscheid van familie en vrienden. Maar terugkomen is ook heel wat. De wereld draait nog altijd door. Er is veel veranderd. Maar we hebben er vertrouwen in dat we ons plekje wel weer gaan vinden. Eerst maar een beetje wennen. Uitslingeren & Inburgeren.

De laatste keer dat.....

 

Langzaam begint het ochtend te worden. Het is 04.30 uur en ik kan al zoveel contouren onderscheiden. Compleet anders dan in de tropen, waar het wel 12 uur donker is! Iedere keer is het weer een prachtig moment om de nieuwe dag te zien beginnen. Ik betrap me er de afgelopen weken steeds op dat ik denk 'dit is de laatste keer dat....', zoals ook nu weer. Dit is een van onze laatste nachten op zee......

 

Het is hier wel anders varen dan in de tropen. Het is daar 's nacht vooral opletten op het weer (squalls) en heel af en toe op een andere boot. Maar hier in het Kanaal varen we evenwijdig aan de shipping lane. Het is druk hier. Het stikt hier van de boten, knipperende boeien, bakens en vuurtorens. En om de haverklap kwettert er wel wat uit de marifoon. Dat zijn wij echt net meer gewend. Kortom het is hier echt opletten geblazen. Straks moeten we ook nog een paar keer door de shipping lane. Die zijn we trouwens op onze wereldomzeiling sporadisch tegen gekomen. Voor de niet nautische mensen onder ons; een shipping lane is een soort van snelweg voor grote schepen op drukke punten. Waar ze zonder verstoringen kunnen doorvaren.

 

Wat heerlijk is aan zeilen is dat het zo langzaam gaat. Dan kan ik ook langzaam aan de verandering wennen. Anders is de overgang in een keer wel heel erg groot! Het gaat toch al zo snel!